Hunebed

hunebed-d29

zwerfkeien spreken een dode taal

vergeten woorden

lossen herinnering op

aan de strijd om het bestaan

hoop en verlangen liggen opgestapeld

rotsvast vertrouwen in een hiernamaals

maar de namen van de bouwers

zij zijn vergruisd door de eeuwen

eretitels van de overledenen

verbergen zich voor vorsende gedachten

virulent echter de kracht van mijn fantasie

opgewekt door oermensen en hun prestatie

zij vult de gaten tussen de stenen

met verhalen over vernuft en moed

over verwonding en dood

dan verstoren grafklauteraars mijn dromen

zij treden respect met voeten

en zwaaien naar de camera

zij wissen hun eigen verleden

met een lach